Na een toch wel vlot verlopende vlucht zijn we gezond en wel aangekomen in Gent!
Wat we hebben gezien en meegemaakt is soms moeilijk te beschrijven, gelukkig hebben we onze honderden foto´s die voor ons een mooie herinnering zijn en voor jullie een goed beeld van onze ervaring.
We zijn nu in Washington DC. Internet is hier ietsje sneller maar kost 10 dollar per half uur dus het wordt een kort berichtje. De douane was weer heel vriendelijk maar we hebben alles vlekkeloos overleefd, en als alles goed gaat kunnen we straks zelfs de luchthaven verlaten! Waaw!
Beste vriendjes en vriendinnetjes,
Jullie vragen zich waarschijnlijk af wat we de laatste tijd uitsteken? Niet veel, is een eerlijk antwoord hierop, maar degenen die graag wat meer info willen verwijs ik graag door naar de foto´s:
En dan nu, van de bus!
Omdat we tijdens onze trips al in teveel klotebussen hadden gezeten, hebben we ons voor ons laatste stukje van 19 uren eens goed laten gaan, en bij FlechaBus een ‘Premium Suite’ geboekt. De zetels in deze bussen kan je helemaal plat leggen tot een bed, en er is drank en eten inbegrepen in de rit. Beter dan op het vliegtuig, kortom. De rit was dan ook voorbij voordat we het goed en wel doorhadden.
Tot nu toe -en hopelijk is het niet nodig om hout vast te houden- verlopen onze busplannen vlekkeloos. Na een hobbelige bustocht van 10 uren van Potosí naar Villazón, zijn we deze morgen de grens met Argentina overgestoken. Ons busticket naar Salta is ook al in the pocket en nu zitten we dus onze tijd te verdoen op internet, wachtend tot onze volgende bus klaarstaat. Normaal zouden we tegen zes uur vanavond in Salta moeten zijn, waar we één of twee nachten zullen blijven.
Door onze eigen ongelimiteerde achterlijkheid is er een foutje geslopen in de berekening van onze dag van terugkomst. We komen namelijk pas de 6e maart terug en niet de 5e zoals eerder gemeld. De planning voor de komende dagen is als volgt:
Dank U voor uw aandacht!
De avond dat we terugkwamen van de eilandtrip was het valentijn, en berijkte ons ook het slechte nieuws over Benjamin. Toen we uit het internetcafé kwamen en een restaurant gingen zoeken waren we dus volledig uit de stemming. Het was pas toen de dienster ons twee hartvormige aperitiefhapjes voorschotelde dat het ons opviel dat het hele restaurant met valentijndecoratie volhing.
Ik heb misschien wel zin om iets over Benjamin te zeggen maar ik zou eerlijk gezegd niet weten wat. Het zou misschien te melig zijn, of misschien te hard. Ik weet het niet.
Ons nieuwe avontuur begon met een busreis van 2,5 uur naar het dorpje Yunguyo, waar het markt was en we de boodschap hadden meegekregen op zoek te gaan naar het winkeltje van Siñor Asagi, die ons in contact zou brengen met de bewoners van het eiland Anapia. Zij gaan elke zondag op de markt zaken kopen die ze zelf op hun eiland niet kunnen kweken of maken. Enkele uren later zaten we opnieuw voor een tweetal uur op de boot richting Anapia. Opnieuw werden we bij een gastfamilie ondergebracht, deze keer het gezin van Siñora Maria. Weeral was onze kamer heel in orde. We hadden zelfs elektriciteit deze keer, en een douche. Het gezin bestond uit mama Maria, een zoon van 20, een dochter van 17 en een nakomertje van 6, Adriano genaamd. De papa van het gezin, zo vernamen we op een pijnlijk moment, was 4 jaar geleden overleden bij een ongeluk met gas. Adriano was in het begin heel verlegen, maar eens het ijs gebroken was hij met geen stokken meer van bij ons weg te slaan. Echt waar. We hebben het geprobeerd. We moesten hem zelfs onze kamer uitduwen als we even wat privé wouden of even wouden rusten.
De volgende dag stond er een tocht naar een nabijgelegen eiland, Yuspique, op het programma. Inderdaad, weeral de boot in. Wel een typische zeilboot deze keer. En de hevige wind zorgde ervoor dat dit best wel een avontuuur was. Vooral wetende dat er jaarlijks zo´n 30 vissersboten vergaan op het meer en dat men hier de drenkelingen ziet als offer voor de goden, en dus geen poging doet ze te redden. Maar wij zijn dus veilig aan de overkant geraakt, en hebben een mooie wandeling gemaakt op het eiland, waar twee families wonen. Van onze gids kregen we vanalle info over diertjes en bloempjes en geneeskrachtige planten. Er groeit daar werkelijk geen enkele plant die nergens goed voor is. Na afloop van onze wandeling werd voor ons een typische vismaaltijd bereid op het strand. Daarna ging het met de boot terug richting Anapia.
De volgende dag stond er normaal opnieuw een tocht naar Yuspique op het programma, waar we zouden helpen met de bouw van een afsluiting, om de mensen kun akkers tegen de allesetende Vicuña´s te beschermen. Maar het bleek dat we een beetje te vermoeid waren om te werken dus verkozen we ons thuiseiland te gaan verkennen, met als gids Adriano.
´s Avonds hebben we aan de rand van het meer, ver weg van alles behalve de varkentjes op het strand, genoten van een prachtige zonsondergang.
De volgende dag stond onze grensovergang met Bolivia op het programma. Natuurlijk niet na enkele uurtjes op een waggelende boot te hebben doorgebracht. Onze Noorse reisgezellen zijn nogal bang van alles, en dus zeker niet minder van de grensovergang. Opnieuw volledig zonder reden zo bleek, alles verliep naadloos. En iets na de middag stonden we voor de deur van ons hotel in Copacabana. Gelegen op een heuvelflank ietsje buiten het centrum, en met prachtig zicht op de stad en de baai, temidden van een tuin met beelden en hangmatten. De receptionist bood ons eerst nog een kamer van 22 dollar aan, maar na heel wat twijfelen kwam hij toch met een, weliswaar minuscule, kamer voor 8 dollar op de proppen. Spotgoedkoop! Ook het restaurant bleek die avond magnifiek. Daarna nog gezellig een filmpje gekeken in het hotel met onze Noorse vrienden (Maria Full Of Grace, zwaar overschat). Je zal ons zot verklaren, bedenk ik nu net, maar die namiddag zijn we ook nog even met de pedalo´s het meer opgegaan. Dobberend tussen de vakantie-Bolivianen overviel ons een ogenblik het wat-doen-wij-hier gevoel. Zouden we niet stilaan genoeg moeten krijgen van al dat drijven?
Copacabana bleek vooral, mede dankzij ons hotel, een ideale chill-plaats. We hebben er wat lichte inspanningen gedaan, zoals een trektochtje naar een Inca-zonnenklok, en een kruisweg. Ik wist overigens niet dat Jezus zijn kruis zo stijl bergop heeft moeten slepen…
´s Middags hebben we opnieuw heerlijke forel gegeten, deze keer in één van de vele viskraampjes langs het strand. Door enkele agenten werden we ook wegwijs gemaakt in het lokale bierlandschap. ´s Avonds van de zonsondergang genoten vanop een bergtop (4000 meter)
De volgende ochtend opnieuw genoten van het onverbeterlijke ontbijt van ons hotel (zelfs onze Noorse vrienden, normaal bang voor alle voedsel wat niet perfect herkenbaar is, moesten dat toegeven), ons boeltje samengeraapt en afscheid genomen van Copacabana. De bus op naar La Paz. Daar aangekomen bleek alles gesloten en iedereen straalbezopen. De waterbalonnen ontwijkend kwamen we van een bewakingsagent te weten dat het de laatste dag van karnaval is en dat morgen alles weer min of meer normaal zou zijn. We zullen zien…
Waar waren we ook alweer gebleven? Met al dat verblijf op eilanden zonder heiligentriek zou je bijna de rest van de wereld uit het oog verliezen. Okee het laatste wat we geschreven hebben moet ongeveer over de feesten in Puno zijn geweest.
De dag na de grote feestelijkheden hebben we de boot genomen naar de eilanden Amantani en Taquile. De eerste dag passeerden we met ons bootje ook langs de Uros. De Uros zijn een volk dat lang geleden, tegen 1500, het vasteland ontvlucht zijn en hun toevlucht tot het Titicacameer hebben gemaakt. Ze wonen op drijvende rieteilanden en varen (voor de toeristen toch) in drijvende rietboten. Tot voor kort leefden ze vrij afgezonderd, maar nu zijn hun aktiviteiten hoofdzakelijk op het toerisme gericht.
Het eiland dat wij bezochten was vrij klein, en de drijvende rieten mat voelt natuurlijk helemaal niet als vasteland. Elke stap die je zet voel je de grond onder je voeten bewegen. Als je te dicht naar de rand toegaat, worden je voeten onvermijdelijk nat. Een bijzonder leven, zonder twijfel.
Drie uur bootjevaren later kwamen we eindelijk op het eiland Amantani aan. Daar worden de toeristen ondergebracht bij gastgezinnen. Ons gezinnetje bestond uit papa en mama (Rebeca genaamd), een dochter van 3, één van 6 en een zoon van enkele maanden oud. Maar nu was het genoeg geweest, verzekerde de vader ons. Onze kamer was netjes, maar duidelijk veel luxueuzer dan de vertrekken die de familie zelf bewoonde. Er was geen elektriciteit en koken gebeurde op een houtvuur (hoewel er een gasvuur was). Sarah was natuurlijk direct verknocht aan de kinderen.
Die avond hebben we met de gids ook nog enkele ruïnes bezocht op het eiland, maar tijdens het bezoek werden we door een onwaarschijnlijke stortbui verrast, en dus werd de spurt ingezet naar onze gastfamilie. Eens daar, kletsnat, aangekomen werden we beiden klaargestoomd voor een dansavond. Het klaarstomen hield in dat we, maar vooral Sarah, werden gehuld in de traditionele kledij. Ik kreeg enkel een poncho omgegooid, en een muts over de oren getrokken, maar Sarah werd gehuld in minstens 25 lagen jurken in verschillende kleuren, en kreeg een soort korset om, zodat ze toch zeker niet te diep zou kunnen inademen. Daarna ging het, samen met de vader en oudste dochter van het gezin (de mama moest op de twee jongsten passen) richting discotheek van dienst. In iets wat we bij ons de parochiezaal zouden noemen hadden de andere dansers van onze groep al plaatsgenomen en was de band z´n instrumenten aan het warmblazen.
Sarah werd door de man des huizes ten dans gevraagd, ikzelf door de dienstdoende vrouw. Ik, dansend met een zes jaar oud meisje moet bij de omstaanders ongetwijfeld enkele Lolita-achtige spookbeelden hebben opgeroepen, Sarah vond het allemaal best schattig. Haar zien dansen met een jongeman van exact dezelfde leeftijd vond ik allesbehalve schattig, maar de gedachte dat hij getrouwd was en drie kinderen had verzachtte de pijn enigzins. De dans zelf was eenvoudig en repetitief, maar zeer vermoeiend. Na een nummer of tien hielden de meeste koppels het dan ook voor bekeken, en niet veel later keerden ook Sarah en ik, vergezeld door onze huisgenoten, met de zaklamp terug naar onze slaapplaats.
De dag daarop ging het richting het eiland Taquile. En zoals onze gids niet onterecht zei:”It´s all about the money on Taquile!”. Je kan er allerhande mutsen, sjaals, sokken en handschoenen kopen tegen het dubbele van de prijs als ergens anders. Gelukkig kon je er ook mooie wandelingen maken. Dat hebben we dan ook gedaan, en ´s middags hebben we forel gegeten in een lokaal restaurant. De kwaliteit van het voedsel was, in tegenstelling tot wat onze gids beloofde, niet om over naar huis te schrijven. Voor lekker forel moet je, zoals we enkele dagen later ontdekten, in Copacabana in Bolivia zijn. Daarna volgde nog een onwaarschijnlijk saaie boottocht van drie uur terug naar Puno.
En hoewel je misschien zou denken dat we zo stilaan genoeg zouden gaan krijgen van boottochtjes, stond er de volgende dag al een nieuwe op het programma. Ietsjes avontuurlijker dit keer. Bestemming was het eiland Anapia, redelijk onaangetast door het toerisme. We zouden deze tocht samen ondernemen met onze Noorse vrienden Anja en Atle, die we ontmoet hadden op onze trek door de Colca Canyon. Maar nu moet ik een nieuw artikeltje maken zodat Sarah hier foto´s kan bijplaatsen.
Momenteel zitten we in het prachtige Copacabana, maar normaal gezien zouden we deze namiddag om half twee de bus moeten nemen naar La Paz, waar we een dag of vier, vijf zullen blijven. Daarna gaat het naar Sucre, ook in Bolivia. Daar blijven we een dag of twee, drie. De bedoeling is om tegen 1 maart ten laatste in La Quiaca, Argentina te zijn. Van daaruit kunnen we een bus nemen naar Buenos Aires. De tocht zou de volle 28 uur duren. Misschien toch eens de prijzen van de binnenlandse vluchten checken…
4 maart vertrekken we vanuit Buenos Aires met onze privé-jet, en normaal gezien, als de piloot niet te zat is enzo, komen we op 5 maart om 7u30 aan in Zaventem. Misschien kan iemand voor security zorgen om de horden fans in toom te houden?
| M | D | W | D | V | Z | Z |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Mrt | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
 | jan op mummie.JPG |
| Foto’s van de … op het-familiegraf-waar-evita-per… | |
| Foto’s van de … op salta01.JPG | |
| Foto’s van de … op mummie.JPG | |
 | jus en sarah op Foto’s van de voorbije e… |
